Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych

W projekcie ustawy odnajdujemy odwołanie, do dokumentu którego pełna nazwa brzmi „Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych” i jest on datowany na 29 marca 2017 roku. W zamyśle w tym dokumencie są cele i instrumenty wsparcia dla rozwoju rynku i infrastruktury w odniesieniu do energii elektrycznej i gazu ziemnego w postaci CNG i LNG stosowanych w transporcie drogowym oraz transporcie wodnym.

W zamyśle ten dokument oferuje również rozwikłanie pojęć definicyjnych używanych w ustawie oraz jest bazą dla przyjętych przez Ustawodawcę założeń. Jeżeli chcemy być świadomi tego co nam proponuje Rząd musimy dysponować podstawową wiedzą i znać założenia, które przyświecały autorom projektu.

Zacznijmy więc od pojęć, które powinniśmy znać. Definicje przedstawiamy bazując na projekcie ustawy.

  • Autobus zeroemisyjny – autobus w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128), wykorzystujący do napędu ogniwa paliwowe lub wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji, objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2017 r. poz. 286);
  • Dostawca usługi ładowania – podmiot świadczący usługę w zakresie ładowania pojazdów;
  • Infrastruktura ładowania drogowego transportu publicznego – punkty ładowania wraz z niezbędną dla ich funkcjonowania infrastrukturą towarzyszącą, przeznaczone do ładowania pojazdów elektrycznych wykorzystywanych w publicznym transporcie zbiorowym;
  • Ładowanie – pobór energii elektrycznej przez pojazd elektryczny, pojazd silnikowy niebędący pojazdem elektrycznym, motorower, rower lub wózek rowerowy, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, realizowany w punkcie ładowania, na potrzeby napędu tego pojazdu;
  • Ogólnodostępna stacja ładowania – stacja ładowania dostępna na zasadach równoprawnego traktowania dla każdego użytkownika pojazdu elektrycznego;
  • Operator ogólnodostępnej stacji ładowania – podmiot odpowiedzialny za budowę, zarządzanie, bezpieczeństwo funkcjonowania, eksploatację, konserwację i remonty stacji ładowania lub punktu zasilania statków energią elektryczną;
  • Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego – operator systemu dystrybucyjnego, o którym mowa w art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z póżn. zm.3)), zajmujący się dystrybucją energii elektrycznej;
  • Paliwa alternatywnepaliwa lub energia elektryczna wykorzystywane do napędu silników pojazdów samochodowych lub jednostek pływających stanowiące substytut dla paliw pochodzących z ropy naftowej lub otrzymywanych w procesach jej przetwórstwa, w szczególności: energia elektryczna, wodór, biopaliwa ciekłe, paliwa syntetyczne i parafinowe, sprężony gaz ziemny (CNG), skroplony gaz ziemny (LNG) lub gaz płynny (LPG);
  • Pojazd elektryczny – pojazd samochodowy, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym:
    1. o napędzie spalinowo-elektrycznym z wbudowanymi akumulatorami, albo
    2. wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną

- w którym energia elektryczna jest akumulowana przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania;

  • Pojazd napędzany wodorem – pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu ogniwa paliwowe;
  • Punkt ładowania – pojedyncze urządzenie umożliwiające jednoczesne ładowanie pojedynczego pojazdu lub wymianę akumulatora służącego do napędu pojazdu elektrycznego;
  • Punkt ładowania o normalnej mocy – punkt ładowania o mocy mniejszej lub równej 22 kW, z wyłączeniem urządzeń o mocy mniejszej lub równej 3,7 kW zainstalowanych w budynkach mieszkalnych i nie będących ogólnodostępnymi punktami ładowania;
  • Punkt ładowania o dużej mocy – punkt ładowania o mocy większej niż 22 kW;
  • Sieć bazowa TEN-T – bazowa transeuropejska sieć transportowa, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylającym decyzję nr 661/2010/UE (Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013 str. 1 z późn. zm.4));
  • Stacja ładowania – wolnostojący obiekt budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529) z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania wraz z niezbędną dla jego funkcjonowania infrastrukturą towarzyszącą, wyposażony w oprogramowanie umożliwiające świadczenie usług ładowania, wraz ze stanowiskiem postojowym;
  • Strefa niskoemisyjnego transportu - w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi i środowisko w związku z emisją zanieczyszczeń z transportu na obszarze zwartej zabudowy mieszkaniowej z koncentracją budynków użyteczności publicznej można ustanowić tak zwany obszar; - na tą chwilę ustawodawca ogranicza dostęp dla takiej strefy dla pojazdów innych niż:
    • elektryczne, w przypadku, gdy pojazd wykorzystuje do napędu wyłącznie energię elektryczną
    • napędzane wodorem;
    • napędzane gazem ziemnym.

W kolejnym artykule przedstawimy dane tabelaryczne, które legły u podstaw przyjętych założeń, że w roku 2025 będzie po ulicach naszych miast jeździł 1 milion aut elektrycznych i będzie dla nich wystarczająca ilość działających stacji ładowania.